Bevrijding

Door op in Teksten en gedichten van Willem Bosch 1898-1946.

Bevrijding   Verheft de dood uw denken niet? Zal smartgevoel U niet begeleiden Naar het eindloos stralend Godsgebied En U van alle leed bevrijden.   Gaf God U niet bij alle wee Die ziel beroert en ’t hart doet breken, Een groote kracht door innig bee Een vriend die steeds van hoop zal spreken.  … Lees verder »

Licht

Door op in Teksten en gedichten van Willem Bosch 1898-1946.

Licht   O’ wonderlijk licht O’ wonderlijk leven, O’ wonder van plicht O’ wonder van geven, Mysterie van ’t nu Mysterie van ’t lot Mysterie van U Mysterie, mijn God . Uw eeuwigen kracht In oneindigheid, Verborgen macht Die mijn wereld bevrijd. Millioenen in U Die gij immer zult geven Het eeuwige nu, Of het… Lees verder »

Alleen dan

Door op in Teksten en gedichten van Willem Bosch 1898-1946.

Alleen dan!   Al hoort ge duizend schoone woorden Weerklinken in de levensschool, Al hoort ge de liefelijkste accoorden Door ’s meesters hand, uit de viool. Al ruikt ge ook de fijnste geuren Uit ’s werelds schoone bloemengaard Al ziet ge liefelijke kleuren Vereenigd hier op onze aard. Dan nog zult ge niet kunnen stijgen… Lees verder »

Avondmaal

Door op in Teksten en gedichten van Willem Bosch 1898-1946.

Avondmaal   Aan ’t einde der dagen, Aan den voet van den graal Uw ziele gedragen, Naar ’t laatste avondmaal. De beelden herrijzen Gaan aan U voorbij En vragen bewijzen Maakt liefde ons vrij. Dan neder gebogen In dienst van het al, Een straal uit Uw oogen Die vrij maken zal. Geheel Uw gegeven ’t… Lees verder »

Geestes Wereld

Door op in Teksten en gedichten van Willem Bosch 1898-1946.

Geestes Wereld   Eenmaal zal het leven komen, Van uw eigen diepste droomen, In U zelf aanschouwd. Een ideaal en steeds volharden, Scheurt het droeve kleed aan flarden Wat U tegen houd. Van de werelden der geeste Die gij immer toch het meeste Innig hebt begeert. Kom dan, treed gerust dan nader In den hemel,… Lees verder »

Zonnebruid

Door op in Teksten en gedichten van Willem Bosch 1898-1946.

Zonnebruid   Het licht, gouden stralen, Wat eeuwiglijk schijnt In ’t duister der dalen Daar, vormen omlijnd. Met kransen van leven, Met klanken, met kleur, Ook daan, hoog verheven, En lieflijken geur, Van bloemen parade, Mijn kinderen, toe weet ’t Is ’t kleed van de gade Der zonneplaneet. Willem Bosch 1898-1946 Copyright 2021

Zwijgen

Door op in Teksten en gedichten van Willem Bosch 1898-1946.

Zwijgen   Al raast en brult de wind, al zwiepen nu de twijgen, Al beukt de zee het strand, met razend groten macht Al toont ons bliksemflits, in snelheid nu haar kracht, Ik weet dat lentepracht, ons wacht, dus zal ik rustend zwijgen.   Al dekt lijkwâ, veld en bosch en moeten boomen neigen, Al… Lees verder »